June 25, 2017

Γρανίτα με χωριάτική κι άλλα εκπτωτικά…


Το Τέταρτο Κουδούνι / 25 Ιουνίου 2017 
Παράταση για λίγες ακόμα (όπως συνηθίζεται να λέμε πια) αναρτήσεις… 




Ήταν -για μένα, τουλάχιστον, αλλά και για πολλούς άλλους- η καλύτερη παράσταση του περσινού Φεστιβάλ Επιδαύρου: «Επτά επί Θήβας» του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία Τσέζαρις Γκραουζίνις, απ’ το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Ο κόσμος, ουσιαστικά, πήρε είδηση περί τίνος πρόκειται ΜΕΤΑ τις δυο παραστάσεις της Επιδαύρου -κι εγώ στην Ελευσίνα και στην Πετρούπολη την είδα. Δικαίως, λοιπόν, επαναλαμβάνεται εκεί, στο πλαίσιο και του φετινού Φεστιβάλ -με τον Γιάννη Στάνκογλου ως Ετεοκλή και, φέτος, την Κλειώ-Δανάη Οθωναίου ως Αντιγόνη-, το προσεχές Παρασκευοσάββατο, 30 Ιουνίου και 1 Ιουλίου -η χτεσινοβραδινή φετινή πρεμιέρα, στο «Θέατρο Δάσους» της Θεσσαλονίκης, μόλις έμαθα ότι ήταν θριαμβευτική (Φωτογραφία: Τάσος Θώμογλου). 
Μην τη χάσετε! Κι αν  έχετε  αυτοκίνητο,  συνδυάστε  την  με  την «Μήδεια» του Ευριπίδη που ανεβάζει στο «Μικρό Θέατρο» της Αρχαίας Επιδαύρου, το ίδιο διήμερο -κι έχει μεγάλο, αρχικά, ενδιαφέρον, εγώ την περιμένω πώς και πώς-, ο Δημήτρης Καραντζάς, υποψήφιος παρακαλώ -ναι!- για το φετινό (15η Απονομή) Ευρωπαϊκό Βραβείο Θεάτρου στην κατηγορία γι ανερχόμενους νέους «Νέες Θεατρικές Πραγματικότητες», με το οποίο έχουν τιμηθεί απ τον Ανατόλι Βασίλιεφ, τον Εϊμούντας Νεκρόσιους, τους «Κομπλισιτέ», τον Τόμας Όστερμάιερ και τον Ρομέο Καστελούτσι μέχρι τον Οσκάρας Κορσουνόβας, τον Άλβις Χερμάνις, τους «Ρίμινι Πρoτοκόλ», την Ζάσα Βαλτς, τον Κζίστοφ Βαρλικόφσκι, τον Άρπαντ Σίλινγκ και την Κέιτι Μίτσελ (και ποτέ κανένας Έλληνας στην κατηγορία αυτή, όπως και στην κατηγορία του, κυρίως, Ευρωπαϊκού Βραβείου Θεάτρου). Ειδικά το Σάββατο, αν είστε βαμμένοι θεατρόφιλοι, μπορείτε να δείτε ΚΑΙ τις δυο παραστάσεις. Διότι -ΠΡΟΣΟΧΗ!- η «Μήδεια, το Σάββατο, δίνει δυο παραστάσεις: στις 21.00 και στις… 23.59, όπως γράφει η σελίδα του Φεστιβάλ, ήτοι μεταμεσονύκτια. Οπότε μπορείτε να τη δείτε και μετά τους «Επτά». Κι, ύστερα, νυχτερινό μπάνιο. Ε; (Φωτογραφία: Μαριλένα Σταφυλίδου).



Τον «Προμηθέα δεσμώτη» θ’ ανεβάσει τον επόμενο χειμώνα, στο θέατρο «Αλκμήνη», ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος κρατώντας και τον επώνυμο ρόλο, με Ιώ την Θεοδώρα Σιάρκου -εξαιρετικοί ηθοποιοί κι οι δυο τους.
Η τραγωδία του Αισχύλου θα παρουσιαστεί σε καινούργια μετάφραση του Γιώργου Λεκάκη, σε δεκαπεντασύλλαβο, με δραματουργική επεξεργασία Ματίνας Μόσχοβη, μουσική Μάνου Αντωνιάδη, φωτισμούς Μανώλη Μπράτση και βοηθούς σκηνοθέτη τον Κωστή Σαββιδάκη και την Άννυ Ζερβού. Η Ματίνα Μόσχοβη που θα κρατήσει το μέρος του Χορού των Ωκεανίδων, όπως κι οι άλλοι ρόλοι του έργου, πλην Κωνσταντίνου 
Κωνσταντόπουλου και Θεοδώρας Σιάρκου, θα εμφανίζονται μέσω βίντεο (Φωτογραφία: Κλεοπάτρα Σάρλη).
Η παράσταση θα ’ναι συμπαραγωγή του Θεάτρου «Συν Κάτι-Σύνολο Τέχνης» και του θεάτρου «Αλκμήνη». Όπου θα συνεχιστεί κι η παράσταση του έργου του Μυρώδη Αδαμίδη «Μετά την Βάρκιζα» που ανέβηκε πέρσι και στην οποία ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος, επίσης, υπογράφει τη σκηνοθεσία.
Τo πιο πρόσφατο ελληνικό ανέβασμα του «Προμηθέα δεσμώτη» ήταν το περσινό καλοκαίρι του 2016, σε σκηνοθεσία Γιάννη Φαλκώνη, με Προμηθέα τον Στράτο Τζώρτζογλου, συμπαραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης, ενώ στο πλαίσιο του φετινού Φεστιβάλ Επιδαύρου, στο «Μικρό Θέατρο» της Αρχαίας Επιδαύρου, ο γάλος σκηνοθέτης Ολιβιέ Πι πρόκειται να παρουσιάσει, στις 4 και 5 Αυγούστου, σε σκηνοθεσία του, μια παράσταση στην οποία ενώνει τον «Προμηθέα δεσμώτη» με τις «Ικέτιδες» του Αισχύλου κι η οποία έκανε την πρεμιέρα της πέρσι, στο Φεστιβάλ της Αβινιόν -ο Ολιβιέ Πι είναι ο διευθυντής του.



Δηλαδή, τώρα, οι demenoumeevropi θα γράφουνε άρθρα με καρφιά για τα (γερμανικά) Lidl κι οι menoumeevropi θα πηγαίνουν, επίτηδες, στα Lidl, να ψωνίζουν; Απ’ αυτά τα φαγώσιμα που -ε, η αλήθεια είναι…- δεν πολυτρώγονται; 
Έλα, Παναγία μου! Τι μπορεί να δει και ν ακούσει στη ζωή του ο άνθρωπος...
Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… (Επιθεώρηση ΠΟΥ είσαι;).



Αρκετές οι κενές οι θέσεις, φέτος, στις πρώτες εκδηλώσεις του Φεστιβάλ Αθηνών -για τις θεατρικές παραστάσεις μιλώ κυρίως, τις οποίες, βασικά, παρακολουθώ. «Είναι κι οι τιμές εισιτηρίων που αυξήθηκαν…» μου λένε. Ένας αναγνώστης, μάλιστα, μου ’γραψε: «[…] Μόνο να προτρέπετε να δούμε την παράσταση ξέρετε αλλά ξεχάσατε να πείτε τι εισιτήριο θα πληρώσει ο κοινός θνητός που δεν έχει ατέλεια δημοσιογραφική. Ή, μήπως, τόσα χρόνια στο κουρμπέτι, δεν πήρατε είδηση ότι διπλασίασε τις τιμές, φέτος, ο αριστερός Βαγγέλης; […]». 
Μολονότι δεν είμαι στο ρεπορτάζ εδώ και πάνω από έξι χρόνια
πια και δεν είναι αρμοδιότητά μου να εξετάζω τις τιμές των εισιτηρίων πριν σας προτρέψω να δείτε τις παραστάσεις που πιστεύω ότι αξίζει να δείτε κι εφόσον τις έχω δει πρώτα εγώ, θεώρησα υποχρέωσή μου να ρωτήσω τον «αριστερό Βαγγέλη». Φυσικά και δε «διπλασίασε τις τιμές φέτος», αυτό σαφώς κι είναι ψέμα, δε χρειαζόταν καν να ρωτήσω. Μου απάντησε, λοιπόν, ότι αύξησε μόνον τις τιμές των λεγόμενων VIP εισιτηρίων -στις πρώτες σειρές δηλαδή. Και πολύ καλά έπραξε, εφόσον αυτοί που τα αγοράζουν, έχουν την οικονομική δυνατότητα (Φωτογραφία: EUROKINISSI). 
Bέβαια, για να ’μαι σίγουρος έψαξα και συνέκρινα τις τιμές σε δυο περιπτώσεις παραστάσεων που, φέτος, ήταν είτε επανάληψη, από πέρσι, η μια, είτε ομοειδής η άλλη. Για την «Σφαγή των


Παρισίων», που επαναλήφθηκε φέτος, οι τιμές πέρσι ήταν ​20, 10 (φοιτητικό) και 5 (άνεργοι, ΑΜΕΑ) ευρώ. Φέτος 25 (τα VIP), 20, 12 (φοιτητικό), 5 (άνεργοι, ΑΜΕΑ). Για την παράσταση του Μίλο Ράου (άλλη πέρσι στο «Rex», άλλη, αλλά ομοειδής, φέτος, στην «Πειραιώς»), πέρσι ήταν 20 (στην Α ζώνη), 15 (στην Β), 10 (στην Γ και φοιτητικό στην Β), 5 (φοιτητικό και άνεργοι στην Γ, περιορισμένης ορατότητας και ΑΜΕΑ). Φέτος, 30 (τα VIP), 25, 15 (φοιτητικό), 5 (άνεργοι, ΑΜΕΑ). Δηλαδή η καθαρή αλήθεια είναι πως κάποια, μικρή, αύξηση, τελικά, υπήρξε στις τιμές των εισιτηρίων για τις εκδηλώσεις του φετινού Φεστιβάλ. Και στις άλλες κατηγορίες -πλην VIP. Κακώς, κατά τη γνώμη μου. Μάλλον μείωση έπρεπε να γίνει. Διότι και τα -οικονομικά- πράγματα έχουν κι άλλο στενέψει κι ο ανταγωνισμός (Ίδρυμα «Νιάρχος» κλπ) έχει μεγαλώσει.



«Θέατρο Τέχνης» 1. Αυτά τα μπερδεμένα, τα τελευταία χρόνια, προγράμματα του «Θεάτρου Τέχνης»... Τρεις-τρεις παραστάσεις και των δυο θεάτρων -«Υπόγειο» και Φρυνίχου-, ανάκατα στο κάθε πρόγραμμα, χωρίς λογική, πας στη μια, το παίρνεις το πρόγραμμα που την αφορά, πας στην επόμενη, δε θυμάσαι αν η παράσταση αυτή είναι στο πρόγραμμα που ’χες ήδη πάρει για την προηγούμενη -να το πάρεις ή να μην το πάρεις;... Κομφούζιο. Και φτωχά τα προγράμματα -πολύ φτωχά. Δεν υπάρχουν λεφτά, το καταλαβαίνω. 
Αλλά, τουλάχιστον, εκείνες τις μεταφράσεις ας τις προσέξουν λίγο. Διάβασα, στο πρόγραμμα για τον «Βίκτωρα» (ή «Βικτόρ», δεν είχε αποφασιστεί) κάτι «εισΑΓάγει όμως με το γελοίο μια απόσταση από το βίωμα» και κάτι τέτοια κι ανατσουτσουρώθηκα (Φωτογραφία: Σταύρος Χαμπάκης).
Αφήστε που όταν πήγα στο Υπόγειο για τον «Εραστή» του Πίντερ και μπήκα μετά το πρώτο κουδούνι, ήταν ένας νεαρούλης κοντά στον πάγκο, ρωτάω «πρόγραμμα υπάρχει;», μου απαντάει «ναι, αλλά τα παιδιά τα μαζεύουν τα προγράμματα μετά το πρώτο κουδούνι (σ.σ.!!!!!!!!). Θα βρείτε στο τέλος». Έλα, όμως, που ούτε στο τέλος βρήκα. Μήπως τα «παιδιά» τα ’χανε ήδη μαζέψει και μετά το πρώτο χειροκρότημα;


Θέατρο Τέχνης 2. Αυτά τα λεφτά που μάζεψαν για το φρεσκάρισμα των δυο αιθουσών δεν έφτασαν κάτι να κάνουν και για τις τουαλέτες; Διότι είτε στο «Υπόγειο» πας στην τουαλέτα είτε στην Φρυνίχου, άσε καλύτερα…



Καθυστερημένο, αλλά το οφείλω. Φίλη, αναγνώστρια της στήλης, μ’ αφορμή την ανάρτησή μου, στο totetartokoudouni.blogspot.com, στις 7 Μαρτίου, «Θεόδωρος Κουρεντζής: Ο μαέστρος από τον Βύρωνα που εκτοξεύτηκε στην Ευρώπη», ένα πορτρέτο του έλληνα 
αρχιμουσικού, που πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης «Πρώτο Πλάνο», και σχετικά με την αναφορά μου στους έλληνες καλλιτέχνες με τους οποίους ο Κουρεντζής δεν έχει πάψει να συνεργάζεται, 
συμπληρώνει: «Θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι ο μαέστρος έχει κι έναν τακτικό έλληνα συνεργάτη στα κρουστά. Πρόκειται για τον Μαρίνο Τρανουδάκη, γιο του συνθέτη Μιχάλη Τρανουδάκη, με εξαιρετικές σπουδές εδώ και στην Γερμανία». Άριστα! 



Τα -σχεδόν- άπαντα του Τσέχοφ, δεκάδες παραστάσεις Σέξπηρ και στα πιο απίθανα θεατράκια -τρεις-τέσσερις εκδοχές «Άμλετ» στην καθισιά μας-, τι Στρίντμπεργκ και τι Ίψεν, τι Σίλερ και τι Ντοστογιέφσκι, τι ταινίες του Μπέργκμαν έως και του… Κιούμπρικ σε θεατρική βερσιόν… Το τι παίχτηκε -και πού κι από ποιους παίχτηκε…- φέτος το χειμώνα στην ελληνική σκηνή δε λέγεται -δύσκολο να τα απαριθμήσω και να τα περιγράψω. Ένας ίλιγγος, μια αντράλα με πιάνει. Οργασμός, σου λέει ο άλλος. Το θέμα είναι, όμως, η ποιότητα του οργασμού… Διότι δεν έχει τόση σημασία το… μέγεθος -ή ο αριθμός, εν πάση περιπτώσει-, όσο η ποιότητα του οργασμού: το ΠΩΣ ανεβαίνουν ολ’ αυτά τα κλασικά έργα. Το μόνο που θα μπορούσα να πω, χωρίς να υπεισέλθω σε επικίνδυνες λεπτομέρειες, είναι πως με πολύ μεγάλη ευκολία ανεβαίνουν -ε, ναι, δε μιλώ για τις εξαιρέσεις, αυτές μπαμ κάνουν. Όλοι τις ξέρουμε…. Από ’κει και πέρα, γαία πυρί μειχθήτω… 



Οι ειδήσεις που γράφω στο totetartokoudouni.blogspot.com θέλω να ’ναι ακριβείς -όχι ό,τι μου λάχει ή ό,τι μου σφυρίξουν. Γι αυτό τις ψάχνω και τις διασταυρώνω όσο μπορώ. Μερικές φορές, όμως, τα σχέδια, για διάφορους λόγους, ναυαγούν. Στις περιπτώσεις αυτές πιστεύω ότι οφείλω να μη σας αφήνω στην πλάνη που εγώ σας δημιούργησα. Λοιπόν:
Image result for Ο παπαγάλλος Κοκκίνου Σφενδόνη
Στις 28 Δεκεμβρίου του 2016 έγραψα ότι το πεζογράφημα του 1903 «Ο παπαγάλλος μου» της Σοφίας Τρικούπη, που ’χε ήδη αναγγείλει ότι θ’ ανεβάσει στην «Σφενδόνη» της η Άννα Κοκκίνου -σε δραματουργική επεξεργασία του Νίκου Φλέσσα και της ίδιας-, θα το παρουσίαζε, απ’ το πρώτο δεκαήμερο του Μαρτίου, κι η Άννα Βαγενά στο «Μεταξουργείο» της.
Άρα, δυο οι Άννες, ένας ο «Παπαγάλλος», φέτος, κατέληγα. Τελικά η Άννα Βαγενά απέσυρε το σχέδιο κι έμεινε ένας «Ο παπαγάλλος» αλλά μια κι η Άννα: η Κοκκίνου. Πού ήδη παίζει -μέχρι και σήμερα και σίγουρα και την επόμενη χρονιά- το κείμενο αυτό στο θέατρό της στου Μακρυγιάννη (Φωτογραφία; Θάνος Σαμαράς).
Στις 22 Μαρτίου σας έγραψα ότι η Κατερίνα Μαραγκού θ’ ανεβάσει την επόμενη σεζόν στο «Άλμα» της το πιο πρόσφατο έργο του Τέρενς ΜακΝάλι «Μητέρες και γιοι». Τη σκηνοθεσία είχε αναλάβει ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος. Αλλά ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος πολλά επωμίστηκε για το χειμώνα και, τελικά, το σχέδιο ματαιώθηκε. Η Κατερίνα Μαραγκού ψάχνει γι άλλη λύση.



Αυτό πια κι αν είναι ακατανόητο: απ’ τις επιχορηγήσεις θεάτρου που -καλώς- επανέρχονται εξαιρείται -αν είναι δυνατόν!- το θέατρο για παιδιά. Κι αυτό να συμβαίνει επί υπουργού Πολιτισμού Λυδίας Κονιόρδου, ηθοποιού. Που, σίγουρα, ξέρει τη σημασία του θεάτρου για παιδιά. Κι αυτό να γίνεται, επίσης, με παλινδρομήσεις. Ν’ αναφέρεται αρχικά στο site του υπουργείου, στη σελίδα με την προκήρυξη των επιχορηγήσεων -ότι εξαιρείται το θέατρο για παιδιά-, μετά να το αφαιρούν, μετά να επιστρέφουν σχετικές αιτήσεις διευκρινίζοντας ότι ισχύει το αρχικό «εξαιρείται» αλλά στο site η εξαίρεση να συνεχίζει να μην υπάρχει…



Πάντως τα ονόματα των μελών στις επιτροπές επιχορηγήσεων, τόσο του θεάτρου όσο και του χορού, εμποιούν πολύ θετικές εντυπώσεις στο σύνολό τους. Ελπίζω τ’ άξια μέλη τους ν αρθούν στο ύψος της αποστολής τους και να μην πέσουν στις παγίδες είτε της διαπλοκής είτε των πιέσεων που θα δεχτούν απ’ τους ενδιαφερόμενους -κάτι ξέρω από παλιά…



Μωρέ, με τα Φεστιβάλ και με τούτα και μ’ εκείνα την έχασα την ευκαιρία. Να συμμετάσχω στις «Ημέρες Βραβευμένης Γαστρονομίας 2017». Και να φάω, με 50% -παρακαλώ!- έκπτωση, σ’ ένα απ’ «τα καλύτερα εστιατόρια της Ελλάδας». Για παράδειγμα, με ΜΟΝΟ 75 ευρώ -αντί 150 δηλαδή- το άτομο. Και να δοκιμάσω Funky Gourmet ντολμαδάκι ή Παπαρδέλες με πάπια και τρούφα, κακάο Περού, και λεμόνι 1996 ή και Κόκκινη γαρίδα καπνιστή, σε αστεροειδή γλυκάνισο, με ζωμό από κεράσια και κρέμα από αποξηραμένα δαμάσκηνα. Έως και Γαρίδες και μορταδέλα από κοτόπουλο και οστρακόδερμα, κρέμα παρμεζάνας και φύτρες λαχανικών. Ή, ίσως, και Χωριάτικη γρανίτα -την «techno-(e)motion σαλάτα». Όπου «κλείνεις τα μάτια, τρως αυτήν την ολόλευκη γρανίτα και νιώθεις τούτο το τριζάτο, δροσιστικό ‘χιόνι’ να μετατρέπεται σε μια πεντανόστιμη χωριάτικη που ‘βάφει’ με τη γεύση της ολόκληρο το στόμα!».

Και να θυμηθώ, με την ευκαιρία, και τον Σίμο τον Κακάλα και το σχετικό νούμερο, με το, α λα ταραντινικό «Kill Bill», φινάλε, του «Greek Freak» του…
Όλος ο κόσμος, μια -gourmet- σκηνή…

June 22, 2017

Ο Νίκος Μαστοράκης για πρώτη φορά στην όπερα: σκηνοθετεί στην Λυρική τo άπαιχτo στην Ελλάδα «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Γκουνό με Μυρτώ Παπαθανασίου


Το Τέταρτο Κουδούνι / Είδηση 



Ο Νίκος Μαστοράκης κάνει το ντεμπούτο του στην όπερα και, ειδικότερα, στην Εθνική Λυρική Σκηνή: ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής της Γιώργος Κουμεντάκης του ανέθεσε να
σκηνοθετήσει, την επόμενη σεζόν, τη -βασισμένη στο έργο του Σέξπιρ κι άπαιχτη στην Ελλάδα- όπερα «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Σαρλ Γκουνό, στην καινούργια στέγη της Λυρικής -στην Αίθουσα «Σταύρος Νιάρχος» του ΚΠΙΣΝ, την Κεντρική Σκηνή της. Σε μουσική διεύθυνση Λουκά Καρυτινού και με την εξαίρετη σοπράνο Μυρτώ Παπαθανασίου στο ρόλο της Ιουλιέτας.
Η τραγωδία «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» (χρονολογείται μεταξύ 1591 και 1595) του Ουίλιαμ Σέξπιρ -δυο , σχεδόν, παιδιά ακόμα,
o Ρωμαίος απ’ τον Οίκο των Μοντέγων κι η Ιουλιέτα απ’ τον Οίκο των Καπουλέτων, που ζουν στη, σπαρασσόμενη απ’ την αιματοβαμμένη έχθρα ανάμεσα στις οικογένειές τους, αναγεννησιακή ιταλική Βερόνα του Σέξπιρ, ερωτεύονται θανάσιμα, στην κυριολεξία, όπως τελικά αποδεικνύεται: παντρεύονται κρυφά με τη βοήθεια της παραμάνας της Ιουλιέτας και του φραγκισκανού μοναχού, πατέρα Λαυρέντιου, έμπιστου του Ρωμαίου, αλλά, καθώς ο έρωτας κι ο μυστικός γάμος τους συμπίπτουν μ’ ένα διπλό φονικό (του Μερκούτιου, φίλου του Ρωμαίου, απ’ τον Τιβάλτο, ξάδερφο της Ιουλιέτας, και του Τιβάλτου απ’ τον Ρωμαίο), αναγκάζονται να χωριστούν, ο Ρωμαίος εξορίζεται στην Μάντοβα, ο πατέρας Καπουλέτος αναγκάζει την Ιουλιέτα να ετοιμάζεται για γάμο με τον κόμη Πάρι κι, από μια τραγική σύμπτωση κι ένα κακό χειρισμό του πατέρα Λαυρέντιου, καταλήγουν στην αυτοκτονία- μετασχηματίστηκε απ’ τους Ζιλ Μπαρμπιέ και Μισέλ Καρέ σε λιμπρέτο. Πάνω στο οποίο
συνέθεσε ο Σαρλ Γκουνό, μεταξύ 1865 και 1866, την ομώνυμη πεντάπρακτη όπερά του που έκανε την -πολύ επιτυχημένη- πρεμιέρα της τον Απρίλιο του 1867 στο «Αυτοκρατορικό Λυρικό Θέατρο» («Τεάτρ-Λιρίκ»).
Στο τέλος της ίδιας χρονιάς δόθηκε στο Λονδίνο η πρεμιέρα της ιταλικής εκδοχής του «Ρωμαίου» (η φωτογραφία απ' την παράσταση αυτή, με Ιουλιέτα την Αντελίνα Πάτι και Ρωμαίο τον Μάριο), το 1873 ανέβηκε και πάλι στο Παρίσι, αλλά στην «Οπερά-Κομίκ», μια αναθεωρημένη απ’ τον Ζορζ Μπιζέ εκδοχή της όπερας και το 1888 μια δεύτερη, αναθεωρημένη αυτή τη φορά απ’ τον γάλο συνθέτη, στην Όπερα, πια, του Παρισιού. Έως και παρωδία του «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» -γεγονός ενδεικτικό της επιτυχίας του έργου- με τον τίτλο-συνήχηση «Rhum et Eau en Juillet» («Ρούμι και νερό τον Ιούλιο»), σε μουσική Μ. Ε. Ντεζαζέ, εμφανίστηκε στο Παρίσι, στο Θέατρο «Ντεζαζέ», την ίδια χρονιά της πρεμιέρας.
Το έργο του Γκουνό δεν έχει παρουσιαστεί ποτέ στην Ελλάδα -τουλάχιστον τον 20ο και 21ο αιώνα- παρά μόνο έχει μεταδοθεί ζωντανά -στην Αθήνα, στο Μέγαρο Μουσικής-, απ’ την «Μετροπόλιταν Όπερα» της Νέας Ιόρκης, στη σειρά μεταδόσεων «Met Live», τον περασμένο Ιανουάριο, σε μουσική διεύθυνση Τζαναντρέα Νοσέντα και σε σκηνοθεσία -εξαίρετη παράσταση, έχω γράψει, σχετικά, στο «Τέταρτο Κουδούνι», στις 26 Ιανουαρίου 2017- του Μπάρτλετ Σέαρ, με τον
Βιτόριο Γκρίγκολο και την Ντιάνα Ντάμράου στους επώνυμους ρόλους.
Έργο του Γκουνό που χει ανεβάσει η Λυρική Σκηνή πιο πρόσφατα ήταν ο «Φάουστ», το χειμώνα 2011/2012, στην Αίθουσα «Τριάντη» του Μεγάρου Μουσικής, σε μουσική
διεύθυνση Μύρωνα Μιχαηλίδη και σκηνοθεσία Ρενάτο Τζανέλα.
Ας σημειωθεί ότι ο Νίκος Μαστοράκης, που ’χει ισχυρούς δεσμούς με τη μουσική κι υπογράφει πάντα τη μουσική επιμέλεια 
στις παραστάσεις του, ντεμπουτάρει στην όπερα, αλλά με τον Σέξπιρ, σ έργο του οποίου βασίζεται η όπερα του Γκουνό, έχει 
ήδη ασχοληθεί: το καλοκαίρι του 2006 και στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Επιδαύρου ανέβασε, με το «Θέατρο Τέχνης», την -υπέροχη- παράσταση «Ένα όνειρο», «κατά το ‘Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας’ του Σέξπιρ», σε δραματουργική επεξεργασία του (Φωτογραφία: Χάρης Ακριβιάδης).
Όσο για την Μυρτώ Παπαθανασίου, την λαρισαία λυρική σοπράνο με την εξαιρετική διεθνή καριέρα, η οποία -πανέμορφη- συνδυάζει εμφάνιση, έξοχη υποκριτική και σπουδαία φωνή, είναι η πρώτη φορά που θα ερμηνεύσει Ιουλιέτα αλλά και, γενικότερα, Γκουνό.
Η ημερομηνία της πρεμιέρας του «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Νίκου Μαστοράκη κι οι λοιποί συντελεστές καθώς κι η ολοκληρωμένη διανομή προφανώς θα ανακοινωθούν στη συνέντευξη Τύπου που δίνει την Δευτέρα ο Γιώργος Κουμεντάκης για το ρεπερτόριο της σεζόν 2017/2018. Πάντως το σίγουρο είναι ότι ο τενόρος που θα ερμηνεύσει Ρωμαίο ακόμα αναζητείται.

June 17, 2017

Ο Σίλβιου Πουρκαρέτε στο ΚΘΒΕ: σκηνοθετεί για πρώτη φορά «Άμλετ»!


Το Τέταρτο Κουδούνι / Είδηση 


Ο Σίλβιου Πουρκαρέτε, ο διεθνούς διαμετρήματος, πολυβραβευμένος ρουμάνος σκηνοθέτης του θεάτρου -αλλά και του κινηματογράφου-, έρχεται, προσκαλεσμένος απ’ τον Γιάννη Αναστασάκη, καλλιτεχνικό διευθυντή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, να σκηνοθετήσει στην κρατική Σκηνή της Θεσσαλονίκης τον «Άμλετ» του Ουίλιαμ Σέξπιρ, εναρκτήριο της μεθεπόμενης σεζόν 2018/2019.
Ο Γιάννης Αναστασάκης συνάντησε τον Σίλβιου Πουρκαρέτε -ο οποίος ζει στην Γαλία- στην Ρουμανία, στο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου του Σιμπίου της Τρανσιλβανίας, το οποίο διεξάγεται τις μέρες αυτές και στο οποίο ήταν καλεσμένος. Ο Πουρκαρέτε, επίτιμο μέλος του Φεστιβάλ, συμμετέχει με τον «Φάουστ» του

Γκέτε που ’χει ανεβάσει με το Εθνικό Θέατρο «Ράντου Στάνκα» του Σιμπίου, ήδη απ’ το 2007, παράσταση θρυλική πια, ενώ, προς τιμήν του, έχει οργανωθεί στο πλαίσιο του Φεστιβάλ, με τον τίτλο «Το Σύμπαν του Πουρκαρέτε», κι έκθεση φωτογραφιών που ’χει τραβήξει ο ίδιος. Ο Γιάννης Αναστασάκης, ο οποίος είχε, ήδη, δει, παλαιότερα τον «Φάουστ» του, κάλεσε τον Σίλβιου Πουρκαρέτε ο οποίος αποδέχτηκε την πρόσκληση, συμφώνησαν για την αμοιβή του και θα ’ρθει στην Θεσσαλονίκη, αρχές Νοεμβρίου, για να δει τους ηθοποιούς του ΚΘΒΕ και να ετοιμάσει τη διανομή για την παράστασή του η οποία προγραμματίζεται για αρχές Νοεμβρίου του 2018, εναρκτήρια στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Ο πρόεδρος, μάλιστα, του Φεστιβάλ Σιμπίου, ο μολδαβικής καταγωγής ηθοποιός Κονσταντίν Κιριάκ, όταν πληροφορήθηκε για τη συνεργασία, κάλεσε, εν λευκώ, τον «Άμλετ» του Πουρκαρέτε και του ΚΘΒΕ στο Φεστιβάλ Σιμπίου του 2019.
Ας σημειωθεί πως είναι ο τρίτος -και διαπρεπέστερος, πρόκειται για γεγονός- ξένος σκηνοθέτης που μετακαλεί ο Γιάννης Αναστασάκης στα προγραμματισμένα τρία χρόνια της πρώτης θητείας του -η οποία, ακριβώς, τον Νοέμβριο του 2018 λήγει-, μετά τον Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς που σκηνοθέτησε, τη χειμερινή περίοδο 2016/2017 η οποία έληξε, την «Μάνα κουράγιο» του Μπρεχτ, και τον Τσέζαρις Γκραουζίνις που θα κάνει, την προσεχή σεζόν 2017/2018, την «Ρώσικη επανάσταση», σε δική του σύνθεση κειμένων, παράσταση η οποία ανεβαίνει με αφορμή την επέτειο των 100 χρόνων της επανάστασης που άλλαξε την πορεία του κόσμου -έναν κάθε χρόνο.
Ο -67χρονος, σήμερα- Σίλβιου Πουρκαρέτε ξεκίνησε τη σκηνοθετική καριέρα του στο Βουκουρέστι, το 1974, και σύντομα κατέκτησε την εκτίμηση ως δημιουργός εξαιρετικών παραστάσεων. To 1986 τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο Θεάτρου για την παράσταση της «Μικρής πλατείας» του Γκολντόνι. Απ’ το 1989 μέχρι το 1996 συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο της Κραγιόβα, όπου πολυάριθμες παραγωγές του τράβηξαν την προσοχή όχι μόνο στην Ρουμανία αλλά και στο εξωτερικό, καλεσμένες σε πολλά μεγάλα φεστιβάλ, σε περιοδείες σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Έχει ανεβάσει έργα Πλαύτου, Σενέκα, Οβίδιο, Βοκάκιο, έργα Ραμπελέ, Καρατζιάλε, Ζαρί, Ζιροντού, Βέντεκιντ, Σαρτρ, Μπέκετ…
Απ’ τις αρχές της δεκαετίας του ’90 άρχισε να γίνεται περιζήτητος σε Σκηνές του εξωτερικού ως σκηνοθέτης πρόζας αλλά και όπερας. Έχει συνεργαστεί με την Κρατική Όπερα της Βιένης («Ρομπέρτο Ντεβερέ» του Ντονιτσέτι), με το «Μπούργκτεάτερ» της Βιένης («Βάκχες» του Ευριπίδη), το Θέατρο «Κάτονα Γιόζεφ» της Βουδαπέστης, το «Θέατρο της Μπέερσέμπα» στο Ισραήλ («Μισάνθρωπος» του Μολιέρου), με το Φεστιβάλ «Προ Μούζικα» της Βρέμης, στην Γερμανία («Οπερα G» του Πόποβιτς), με το Θέατρο «Λίρικ» του Χάμερσμιθ, στο Λονδίνο («Ορέστεια» του Αισχύλου), το «Νορβηγικό Θέατρο» του Όσλο («Ορέστεια»), τον Βασιλικό Σεξπιρικό Θίασο («Μακμπέτ» του Ιονέσκο), την Όπερα της Βόνης («Κάστωρ και Πολυδεύκης« του Ραμό, «Σατιαγκράχα» του Φίλιπ Γκλας, «Γιεβγκένι Ονιέγκιν» του Τσαϊκόφσκι, «Λουτσία ντι Λάμερμουρ» του Ντονιτσέτι, «Όνειρο μεσοκαλοκαιριάτικης νύχτας» του Μπέντζαμιν Μπρίτεν) καθώς και με την Μπιενάλε της Βόνης, με το Θέατρο «Τσόκονάι» στο Ντέμπρετσεν της Ουγγαρίας («Πουλί της φωτιάς» του Προκόφιεφ)…
Στο Θέατρο «Άαλτο» του Έσεν, στην Γερμανία, έχει ανεβάσει «Μποέμ» του Πουτσίνι και στην «Σκοτική Όπερα», στην Γλασκόβη, τον «Πάρσιφαλ» του Βάγκνερ. Το 2008 ήταν ο σκηνοθέτης στην παγκόσμια πρώτη της όπερας του Ούγγρου Πέτερ Έτβος «Έρως και άλλα δαιμόνια», βασισμένης στο μυθιστόρημα «Περί έρωτος και άλλων δαιμονίων» του Μάρκες, στο βρετανικό Φεστιβάλ του Γκλάιντμπορν, παραγωγή που παρουσιάστηκε και στις Όπερες του Βίλνιους της Λιθουανίας, της Κολονίας και του Στρασβούργου. Στο Εθνικό Θέατρο «Ράντου Στάνκα» του Σιμπίου ανέβασε το 2007 -πριν από δέκα χρόνια- τον «Φάουστ» του Γκέτε, που το καλοκαίρι του 2009 ανέπτυξε στο Διεθνές Φεστιβάλ του Εδιμβούργου, σε μια παραγωγή μεγάλης κλίμακας,
σε διάφορους χώρους της πόλης, η οποία επρόκειτο να γίνει θρυλική. Άλλη μια παράσταση μνημειακής κλίμακας έκανε ο Σίλβιο Πουρκαρέτε, στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου επίσης, το καλοκαίρι 2012, με «Τα ταξίδια του Γκάλιβερ» του Σουίφτ. Στο Νανσί σκηνοθέτησε, για την Εθνική Όπερα της Λορένης, την μπαρόκ όπερα του Λεονάρντο Βίντσι «Αρταξέρξης», παράσταση η οποία παρουσιάστηκε και στην Βασιλική Όπερα των Βερσαλιών.
Πιο πρόσφατα έχει αναλάβει τη σκηνοθεσία, στην Αγία Πετρούπολη, στην Σκηνή «Πριμόρσκι» του Θεάτρου «Μαρίινσκι», της παγκόσμιας πρώτης της όπερας του Αντόν Λούμπτσενκο «Δόκτορ Ζιβάγκο» απ’ το μυθιστόρημα του Παστερνάκ ενώ στο Θέατρο «Κολόν» του Μπουένος Άιρες ανέβασε τις όπερες του Ραχμάνινοφ «Αλέκο» και «Φραντσέσκα ντα Ρίμινι» και «Κατά φαντασίαν ασθενή» του Μολιέρου στην Mόσχα, στο Θέατρο «Βαχτάνγκοφ».
Ο διακεκριμένος σκηνοθέτης έχει διατελέσει καλλιτεχνικός διευθυντής στο Θέατρο «Μπουλάντρα» του Βουκουρεστίου -που είδαμε δυο φορές στην Θεσσαλονίκη, στα Φεστιβάλ της Ένωσης των Θεάτρων της Ευρώπης, το 1997 και το 2001, αλλά με παραστάσεις που υπέγραφαν άλλοι σκηνοθέτες- και στο Εθνικό Δραματικό Κέντρο του Λιμουζέν/«Θέατρο της Ένωσης», στην Λιμόζ της Γαλίας, όπου ανέβασε «Ορέστεια» του Αισχύλου, «Τρεις αδελφές» του Τσέχοφ, «Ντομ Ζουάν» του Μολιέρου.
Ιδιαίτερη αδυναμία του Σίλβιου Πουρκαρέτε -που το 2012 έκανε το ντεμπούτο του και στον κινηματογράφο με την ταινία «Κάποτε στην Παλιλούλα»-, τα έργα του Σέξπιρ. Στη 43χρονη καριέρα του έχει ήδη ανεβάσει «Ρομέο και Ιουλιέτα», «Ριχάρδο Γ΄», «Τίτο Ανδρόνικο», «Δωδέκατη νύχτα», «Με το ίδιο μέτρο», «Τρωίλο και Χρυσηίδα», «Ιούλιο Καίσαρα», τη σύνθεση «Ιμπί βασιλιάς με σκηνές απ’ τον Μακμπέθ», όπου συνδύασε το έργο του Ζαρί με σκηνές απ’ τον σεξπιρικό «Μακμπέθ», και την «Τρικυμία», παράσταση που έκανε το 1995, στο Νότινχαμ της Βρετανίας, με το «Νότινχαμ Πλέιχάους», για την οποία βραβεύτηκε με το Βραβείο «Πίτερ Μπρουκ» και την οποία είχαμε


την τύχη να δούμε στο Ηρώδειο, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, το 1995. «Άμλετ» δεν έχει κάνει ποτέ. Θα τον σκηνοθετήσει για πρώτη φορά στο ΚΘΒΕ.
Στην Ελλάδα είδαμε ακόμα μια παράστασή του, την επόμενη χρονιά -1996: την «Φαίδρα», βασισμένη στην τραγωδία του Σενέκα αλλά και στον «Ιππόλυτο» του Ευριπίδη, που παρουσιάστηκε στην Θεσσαλονίκη, στο θέατρο «Αμαλία», απ το Εθνικό Θέατρο «Μαρίν Σορέσκου» της Κραγιόβα, στο πλαίσιο του φεστιβάλ «Θεατρική Άνοιξη» το οποίο διοργάνωνε η Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης».
Ως προς τον «Άμλετ», θα ’ναι η τρίτη φορά που το κορυφαίο έργο του Σέξπιρ- ίσως και το κορυφαίο αριστούργημα όλων των εποχών- ανεβαίνει στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Eλλάδος -πάντα στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Αξιοσημείωτο είναι πως και τις δυο προηγούμενες φορές ο σκηνοθέτης ήταν ξένος: την πρώτη φορά, τη σεζόν 1981/1982, ο Τσεχοσλοβάκος Γιαν Κάπλαν, με Άμλετ τον Κοσμά Ζαχάρωφ, Κλαύδιο τον Ανδρέα Ζησιμάτο, Γερτρούδη την Ελεάνα Απέργη, Οφηλία την Λυδία Φωτοπούλου, Πολόνιο τον Κώστα Ματσακά, Οράτιο τον Ρήγα Αξελό, Λαέρτη τον Χάρη Τσιτσάκη. 
Τη δεύτερη, ο Πολονός -που ζούσε στη Μεγάλη Βρετανία- Άντριου Βισνέβσκι, με τον Γιώργο Κιμούλη στον επώνυμο ρόλο, Κλαύδιο τον Tίτο Βανδή, Γερτρούδη την Κατερίνα Χέλμη, Οφιλία και πάλι την Λυδία Φωτοπούλου, Πολόνιο τον Νίκο Βρεττό, Οράτιο τον Δημήτρη Καρέλλη, Λαέρτη τον Αντώνη Αναστασάκη.
Ο «Άμλετ» παρουσιάστηκε στο ΚΘΒΕ και τη σεζόν 2007/2008, ως ημιτελής «παράσταση εν προόδω», σε σκηνοθεσία του Λιθουανού Όσκαρας Κορσουνόβας και με τον Ντάριους Μεσκάουσκας στον κεντρικό ρόλο, με αφορμή τις εκδηλώσεις του θεσμού του Θεατρικού Βραβείου Ευρώπης, στο πλαίσιο του οποίου ο Κορσουνόβας τιμήθηκε με το Βραβείο «Νέες Θεατρικές Πραγματικότητες».
Το πιο πρόσφατο ανέβασμα του «Άμλετ» στην Ελλάδα -όπου τελευταία ανεβαίνει πολύ συχνά…- ήταν, τη χειμερινή σεζόν που έληξε, απ’ τον Γιάννη Κακλέα, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, με Άμλετ τον Κωνσταντίνο Ασπιώτη ενώ ο Αιμίλιος Χειλάκης επανέλαβε, γι άλλη μια φορά -στο θέατρο «Τζένη Καρέζη» πια- το μονόλογο «Μόνος με τον Άμλετ» -που είχε πρωτοπαρουσιάσει, τη σεζόν 2013/2014, στο θέατρο «Απόλλων» της Πάτρας, συμπαραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας με το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, όπου παρουσιάστηκε στη συνέχεια, και με τη δική του εταιρεία «αρτΙVITIES»-, ένα συμπίλημα του σεξπιρικού «Άμλετ» σε διασκευή και συν- σκηνοθεσία του Μανώλη Δούνια και του ίδιου του Αιμίλιου Χειλάκη.

June 16, 2017

Tip: «Αυτοκρατορία»


Εξομολογήσεις που καθηλώνουν

Τέσσερις ηθοποιοί -καλοί ηθοποιοί- στη σκηνή: η Μεγάλη Μάγια Μόργκενστερν -Εβραία της Ρουμανίας-, ο Ακύλλας Καραζήσης -ο δικός μας-, ο Ράμο Άλι -Κούρδος, πρόσφυγας από την Συρία-, ο Ράμι Χαλάφ -Σύριος πρόσφυγας που ζει στην Γαλία. Σε ένα σκηνικό που απομιμείται το σπίτι του Κούρδου. Και οι τέσσερις μπροστά από μία κάμερα. Στην οποία αφηγούνται κομμάτια από τις ζωές τους -στην οθόνη, βασικά, τους βλέπουμε, κι ας είναι σχεδόν διαρκώς παρόντες. Η Μάγια Μόργκενστερν για τον παππού της που ήταν στο Άουσβιτς όπου η ίδια γύρισε μία ταινία και έψαχνε, τότε, στα αρχεία να βρει το όνομά του γιατί εκείνος, που επέζησε, ποτέ δεν μιλούσε γι αυτό, για τον αντισημιτισμό που τη συνάντησε από παιδάκι ακόμη, για τα δύσκολα χρόνια του Τσαουσέσκου, για εμπειρίες της γυρισμάτων από «Τα Πάθη του Χριστού» του Μελ Γκίμπσον, όπου έπαιζε την Παναγία -ταινία που κατηγορήθηκε για αντισημιτισμό-, από «Το βλέμμα του Οδυσσέα» του δικού μας Θόδωρου Αγγελόπουλου, όπου επίσης έπαιζε -γυρίσματα που κράτησαν δύο χρόνια καθώς ο σκηνοθέτης περίμενε την ομίχλη…-, για τους δύο αποτυχημένους γάμους της, για τα παιδιά της, για τις ενοχές της αν υπήρξε καλή μητέρα καθώς συχνά και για πολύ ήταν μακριά τους, για τη μοναξιά… 

Ο Ακύλλας Καραζήσης θυμάται τον παππού του και τη ρωσίδα γιαγιά του, που από την Ρωσία, μετά την Επανάσταση, βρέθηκαν πρόσφυγες στην Θεσσαλονίκη, για τις παιδικές ερωτικές φαντασιώσεις του με μία κινέζα πριγκίπισσα των κόμικς -απολαυστικός!-, για το ζωγράφο πατέρα του, για τη σκοτεινή, στα χρόνια της Χούντας, Θεσσαλονίκη απ’ όπου έφυγε στην Γερμανία, για να σπουδάσει, για την Χαϊδελβέργη όπου από φοιτητής και ερασιτέχνης μουσικός ξαφνικά, τυχαία, βρέθηκε στο θέατρο, για την επιστροφή του στην Ελλάδα, για τη στιγμή που ένοιωσε ότι αγάπησε, για εντελώς ιδιαίτερους λόγους, το θέατρο, όταν έπαιζε στον «Αίαντα» του ΚΘΒΕ, για το πατρικό εξοχικό σπίτι έξω από την Θεσσαλονίκη, στα βράχια, πάνω από τη θάλασσα, για τις κόρες του που φοβούνται εκεί τα βράδια, όπως και εκείνος όταν ήταν μικρός…

Ο Κούρδος ηθοποιός με τα 13 αδέλφια, θυμάται τη μάνα του, την Επανάσταση, τη φυλάκισή του σε ένα θεοσκότεινο κελί-φέρετρο, για τη φυγή του από την Συρία, το ταξίδι της επιστροφής για να δει τους δικούς του, την ξαδέρφη του που έχασε το κοριτσάκι της σε έκρηξη, τον άντρα της που έχασε την πρώτη του γυναίκα και τα δύο παιδάκια τους στο Αιγαίο ενώ προσπαθούσαν να το σκάσουν...

Ο Σύριος ηθοποιός μιλάει για τα δικά του εννιά αδέλφια, την Επανάσταση, τη φυγή του στην Γαλία, για τη δουλειά του στο Ράδιο Ροζάνα, έναν συριακό αντιπολιτευτικό ραδιοφωνικό σταθμό στο Παρίσι, τη γαλίδα γυναίκα του, τη μάνα του που πέθανε και δεν μπορούσε, ως πρόσφυγας, να πάει στην κηδεία της, για τον μεγαλύτερο αδελφό του που χάθηκε και δεν έμαθαν ποτέ τι απέγινε, για το κόλλημά του να ψάχνει στο ίντερνετ, ανάμεσα σε φωτογραφίες χιλιάδων, μετά από βασανιστήρια, νεκρών, που ένας συνεργάτης των κυβερνητικών ο οποίος αποσκίρτησε, έχει αναρτήσει, μήπως και κάπου βρει τον αδελφό του, για μία φωτογραφία που πίστεψε ότι είναι εκείνος αλλά ποτέ δεν σιγουρεύτηκε… Ιστορίες με χιούμορ, ιστορίες καθημερινές, ιστορίες μελαγχολικές, ιστορίες άγριες, ιστορίες αληθινές των ίδιων των ηθοποιών, ιστορίες απρόσμενα, αφοπλιστικά εξομολογητικές, τις οποίες ο ελβετός σκηνοθέτης Μίλο Ράου δεξιοτεχνικά έχει συναρμολογήσει και τις συνοδεύει με -κάποτε- πολύ σκληρές εικόνες βίντεο και με μουσικές της Ελένης Καραΐνδρου στην παράστασή του (2016) «Αυτοκρατορία» που παρουσιάζεται από το σχήμα του «Διεθνές Ινστιτούτο Πολιτικών Δολοφονιών» στο Η της «Πειραιώς 260»: άξονας η ξενιτιά κάθε μορφής -η προσφυγιά, η μετανάστευση, η μοναξιά… Το αποτέλεσμα -εκείνη η φωνή της μάνας που ο Σύριος έχει κρατήσει στο κινητό του, εκείνες οι φωτογραφίες των κακοποιημένων νεκρών…-, συγκλονιστικό. Και οι τέσσερις ηθοποιοί, με επικεφαλής τη σπουδαία Μάγια Μόργκενστερν,

στους δυσκολότερους ρόλους της ζωής τους: να παίζουν, με ειλικρίνεια, τους εαυτούς τους. Οι χαμηλοί, εσωτερικοί τόνοι που τους έχει διδάξει ο Μίλο Ράου, κάνουν το αποτέλεσμα βαθιά συγκινητικό αλλά και τερπνό. Καθηλώθηκα. Και νομίζω όχι μόνον εγώ. Άλλη μία επιτυχία του Φεστιβάλ Αθηνών. Μην τη χάσετε!

June 14, 2017

Tip: «Greek Freak/All star Game»


Αναζητώντας το βαριετέ: από το καρναβαλικό στα νούτικα και στο Μπουρανί 

Ο Σίμος Κακάλας αποτόλμησε μία παράσταση μπουλουκιού στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών: ένα μπουλούκι δίνει μία παράσταση βαριετέ. Δεν ειρωνεύτηκε, δεν παρώδησε το ύφος, απλώς θέλησε να το αναβιώσει με σύγχρονα μέσα βρίσκοντας τη σχέση του με την επιθεώρηση: μία σειρά σκετς που σατιρίζουν,
που παρωδούν, που καταγγέλλουν, που στιγματίζουν τα πολιτιστικά μας, κυρίως, πράγματα -από τις εκπομπές της τηλεόρασης μέχρι τις μεταδραματικές παραστάσεις, από το «κίνημα» Κιτσοπούλου μέχρι το «Survivor» και τα εστιατόρια με την εξαιρετικά προχωρημένη κουζίνα-, χωρίς να αφήνουν απ’ έξω το πολιτικό, το κοινωνικό, το σεξουαλικό γίγνεσθαι, απολύτως ελληνικά αλλά διανθισμένα με αγγλόφωνα σύγχρονα τραγούδια -ο κομφερανσιέ/ντιζέρ- και με ύφος, κάποια στιγμή, α λα Ταραντίνο. Εν ολίγοις, ο εθνικός μας 
αχταρμάς. Μία παράσταση στημένη σε μικρή σκηνή με μπούκα α λα 19ος αιώνας -θυμήθηκα τη σωζόμενη (άραγε σώζεται ακόμα;…) μπούκα ενός απ’ τα παριλίσσια θεατράκια του τέλους του παρελθόντος αιώνα, εκεί, στο άνοιγμα της Αποστόλου Παύλου απ’ την Αμαλίας, απέναντι από τους Στύλους του Ολυμπίου Διός)- και με διπλή αυλαία, επί σκηνής «Ολύμπια», με πασαρέλα που προβάλλεται από τη σκηνή και χώνεται στην τάφρο της ορχήστρας, με τετραμελή -με καρναβαλικές μάσκες, 
αντλημένες από κόμικς- ζωντανή ορχήστρα υπό τον Χρίστο Θεοδώρου, ο οποίος έχει επιμεληθεί και τις ενορχηστρώσεις, στο πιάνο. Ανάμεσα στα σκετς, και μία νούτικη κωμωδία -μονόπρακτη φάρσα που βασίλευε στα περιοδεύοντα μπουλούκια για να εξελιχθεί, όπως διαπίστωσα, σ’ αυτό που λέμε το «δεύτερο μέρος» της επιθεώρησης, δηλαδή το μονόπρακτο όπου συμμετέχει όλος ο θίασος. Η παράσταση έχει ελαττώματα: τα κείμενα πλατειάζουν κάποτε, κουράζοντας, υπάρχουν αρρυθμίες, χρειαζόταν μεγαλύτερη τεχνική προετοιμασία στο στήσιμο, κάποιες στιγμές χάνεται το 

μέτρο… Από την άλλη, όμως, ο σκηνοθέτης Κακάλας που υπογράφει και τη σύνθεση των κειμένων, με οξύτητα, που ποτέ όμως δεν γίνεται αντιπαθητική, για μένα τουλάχιστον, κατεδαφίζει με «ύπουλο» τρόπο το πολιτιστικό μας -και όχι μόνο…- οικοδόμημα και μάλιστα αυτοσαρκαζόμενος -κάθε τόσο μιλάει για την αρπαχτή που ετοίμασαν για το Φεστιβάλ. Ανατρέχοντας στα

καρναβάλια, στις διονυσιακές γιορτές, στο «άσεμνο» Μπουρανί του Τυρνάβου -το νούμερο με τους μάγειρους με τους φαλλούς, που εκσπερματώνουν, αυνανιζόμενοι, πάνω στο κέικ που ετοιμάζουν… Και καταλήγοντας, με οργή, για τις μύγες που φτάνουν, τελικά, στα (πολιτιστικά) σκατά και με ένα βροντερό «στ’ αρχίδια μου». Το νούμερο «Η αλήθεια της Λίτσας», όπου επαναφέρει στη σκηνή την απολαυστική Λίτσα, ηρωίδα στο «Λιωμένο βούτυρο» του Σάκη Σερέφα, που ανέβασε πριν από χρόνια για το Εθνικό Θέατρο, να έχει πια τηλεοπτική εκπομπή «Η αλήθεια της Λίτσας», στην οποία καλεί τηλεοπτικές «προσωπικότητες» -στη δεδομένη περίπτωση τον Κλέωνα 

Γρηγοριάδη- που «εξομολογούνται» τη ζωή τους, σπαρταριστό, με την ατάκα για τον άντρα με τα μαύρα δερμάτινα και τις μπότες στο πλοίο των διακοπών, Αύγουστο μήνα, με 42 βαθμούς, που «ίσως θα ήταν ο Μιχαήλ Μαρμαρινός αλλά δεν ήταν γιατί μιλούσε κανονικά», να σε ρίχνει κάτω από τα γέλια. Το παιχνίδι με το κοινό, τα παρεΐστικα κλεισίματα του ματιού, το κατέβασμα στην πλατεία, όσο κι αν θεωρηθούν «εσωτερικά» ή φτηνά αστεία, είναι όλα αντλημένα από τις λαϊκές παραστάσεις βαριετέ και επιθεώρησης -και είναι απορίας άξιο πώς ο Σίμος Κακάλας, που
δεν έχει προλάβει να ζήσει το είδος, τα καταφέρνει με τόση αμεσότητα και χωρίς ίχνος δηθενισμού και «αφ’ υψηλού» -«παίζουμε à la manière»-, ακόμα και αν στο διάλειμμα διαβάζει (επίσης απολαυστικά) απόσπασμα από τον «Μεγάλο Ανατολικό» του Εμπειρίκου. Υπάρχει το κιτς, υπάρχει το «χυδαίο», υπάρχει η φλυαρία, αλλά βρήκα την παράσταση ένα γνήσιο λαϊκό θέαμα, «πειραγμένο» όσο πρέπει και ξεκαρδιστικό. Η εξαιρετική δουλειά του Αντώνη Δαγκλίδη στο σκηνικό, τα ευφάνταστα κοστούμια της Claire Bracewell, οι υπέροχες μάσκες της Μάρθας Φωκά και του Jonathan Becker, οι φωτισμοί του Περικλή Μαθιέλλη, οι χορογραφίες του -επίσης αυτοσαρκαζόμενου- Φωκά Ευαγγελινού στηρίζουν γερά το αποτέλεσμα. Συν τοις άλλοις, ξαναθυμήθηκα πόσο σπουδαίος ηθοποιός -γειωμένος στο σανίδι, κίνηση, τραγούδι, χιούμορ, γκελ…- είναι ο Σίμος Κακάλας που είχε απεμπολήσει την ιδιότητά του αυτή χάριν της σκηνοθεσίας, διαπίστωσα και πάλι τι γκάμα έχει η Έλενα Μαυρίδου -αυτή η Λίτσα της ήταν και είναι ακόμα περισσότερο αφοπλιστικά αστεία-, ποτέ δεν είδα στη σκηνή τόσο χαλαρό τον Κλέωνα Γρηγοριάδη και, μαζί τους, να συμπαραστέκονται αντάξια η Δήμητρα Κούζα, ο Κωνσταντίνος Μωραΐτης, ο Μιχάλης Βαλάσογλου -επιτυχέστατη η μίμηση Σταυρίδη στο νούτικο- και ο Γιώργος Λόξας.
Θα σας έστελνα στην παράσταση οπωσδήποτε, εφόσον πηγαίνατε χωρίς προκαταλήψεις για το τι σημαίνει λαϊκό θέαμα. Και τότε θα ανακαλύπτατε πως ο Σίμος Κακάλας δεν παίζει εν ου παικτοίς…